บทที่ 143

อาเรีย

ฉันเกลียดตัวเองที่ยังสังเกตเห็นขากรรไกรที่ขบแน่นของเขา ที่ยังจดจำสัมผัสของเขาได้

ฉันหันหน้าหนี รังเกียจตัวเอง วิลเลียมต้องการให้ฉันมีสมาธิ ไม่ใช่จมอยู่กับความทรงจำเก่าๆ

มือเล็กๆ คว้าข้อมือฉันไว้ขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปห้องของวิลเลียม ออโรร่าเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาจริงจัง

“แม่คะ” เธอพึมพำ พลา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ